Ламитор в таблетках — инструкция по применению

Инструкция по применению ламитора в таблетках, описание действия препарата, показания к применению таблеток ламитора, взаимодействие с другими лекарствами, применение ламитора (таблетки) при беременности. Инструкции:
Торговое название: Ламитор
Международное название: Ламотриджин
Лекарственная форма: Таблетки 25 мг, 50 мг и 100 мг
Показания к применению:
Атс классификация:
N Средства, действующие на нервную систему
N03 Противоэпилептические средства
N03A Противоэпилептические средства
N03A X Прочие противоэпилептические средства
Фарм. группа:
Прочие противоэпилептические препараты. Код АТС N03AX09
Условия хранения:
Хранить в сухом, защищенном от света месте при температуре не выше 25 0 С. Хранить в недоступном для детей месте!
Срок хранения: 3 года
Условия продажи: По рецепту
Описание:
Таблетки светло- желтого цвета, круглой формы, с плоской поверхностью, с риской на одной стороне.

Состав ламитора в таблетках

Одна таблетка содержит
Бір таблетка құрамында

Активное вещество ламитора

ламотриджин 25мг, 50мг, 100 мг
25 мг, 50 мг, 100 мг ламотриджин

Вспомогательные вещества в ламиторе

лактозы моногидрат, целлюлоза микрокристаллическая, железа (III) оксид желтый (Е-172), повидон К-30, натрия крахмала гликолят, магния стеарат, тальк, кремния диоксид коллоидный безводный
лактоза моногидраты, микрокристалды целлюлоза, темірдің (ІІІ) сары тотығы (Е-172), повидон К-30, натрий крахмалы гликоляты, магний стеараты, тальк, кремнийдің коллоидты сусыз қостотығы

Показания к применению таблеток ламитора

Эпилепсия

Взрослым: В качестве монотерапии или в комбинации с другими антиэпилептиками для лечения парциальных и генерализованных приступов, в т.ч. тонико-клонических судорог, судорожных припадков при синдроме Леннокс-Гасто.

Детям: В комбинации с другими антиэпилептическими препаратами для лечения парциальных и генерализованных приступов, в т.ч. тонико-клонических приступов, судорожных припадков при синдроме Леннокс-Гасто.

Не рекомендуется проводить монотерапию Ламитором, назначая его детям в качестве первого после постановки диагноза лечебного средства.

Если Ламитор обеспечивает хороший контроль приступов эпилепсии, приём других антиэпилептиков можно прекратить и продолжить лечение лишь Ламитором.

Биполярные расстройства
Больным старше 18 лет: Для стабилизации настроения, профилактики перепадов настроения, главным образом, эпизодов депрессии.
Эпилепсия

Ересектерге: Бөліктік және жайылған ұстамаларды, соның ішінде тоника-клоникалық құрысуларды, Леннокс-Гасто синдромы кезіндегі құрысу ұстамаларын монотерапия ретінде немесе басқа антиэпилептиктермен біріктіріп емдеу үшін

Балаларға: Бөліктік және жайылған ұстамаларды, соның ішінде тоника-клоникалық құрысуларды, Леннокс-Гасто синдромы кезіндегі құрысу ұстамаларын басқа эпилепсияға қарсы препараттармен емдеу үшін. Ламитор монотерапиясын балаларға диагноз қойылғаннан кейінгі алғашқы емдік дәрі ретінде тағайындау арқылы жүргізу ұсынылмайды.

Егер Ламитор эпилепсия ұстамаларының жақсы бақылануын қамтамасыз етсе, басқа антиэпилептиктерді қабылдауды тоқтатып, Ламитормен ғана емделуді жалғастыруға болады.

Биполярлық бұзылыстар
18 жастан асқан науқастарға: Көңіл-күйді тұрақтандыру, көңіл-күй ауытқуларының, негізінен, депрессия көріністерінің алдын алу.

Противопоказания ламитора в таблетках

  • повышенная чувствительность к какому-либо из компонентов препарата
  • тяжёлые нарушения функции печени
  • детский возраст до 2 лет
  • биполярные нарушения в возрасте до 18 лет
  • беременность и лактация
  • препараттың құрамдас бөліктерінің қандай да біріне жоғары сезімталдықта
  • бауыр қызметінің ауыр бұзылуларында
  • 2 жасқа дейінгі сәбилерде
  • 18 жасқа дейінгі кезеңдегі биполярлық бұзылуларда
  • жүктілік және лактацияда

Побочные действия таблеток ламитора

Побочные реакции представлены для каждого заболевания отдельно; для оценки побочных эффектов препарата следует принять во внимание обе группы.

Побочные эффекты классифицированы на категории в зависимости от частоты их возникновения: очень частые (> 1/10), частые (> 1/100, <1/10), не частые (> 1/1 000, < 1/100), редкие (> 1/10 000, < 1/1 000), очень редкие (< 1/10 000).

Эпилепсия

Очень часто
  • кожная сыпь
  • диплопия, снижение остроты зрения
Часто
  • головная боль, головокружение
  • раздражительность, повышенная усталость
  • нистагм, тремор, атаксия, сонливость, бессонница
  • тошнота, рвота
Редко
  • синдром Стивенс-Джонсона
  • агрессивность
  • атаксия
  • возникают экстрапирамидальные симптомы и хореоатетоз без болезни Паркинсона
  • конъюнктивит
Очень редко
  • токсический эпидермальный некролиз (вероятность появления сыпи, видимо, тесно связана с высокими начальными дозами, чрезмерно быстрыми темпами повышения доз и с одновременным приемом вальпроата; сыпь может быть одним из симптомов реакции повышенной чувствительности, протекающей с различными системными симптомами)
  • нейтропения, лейкопения, анемия, тромбоцитопения, панцитопения, апластическая анемия, агранулоцитоз
  • синдром повышенной чувствительности (высокая температура, лимфаденопатия, отёк лица, нарушения печени и крови, диссеминированная внутрисосудистая коагуляция (ДВК) и недостаточность множественных органов)
  • психические расстройства
  • подёргивание мышц лица, галлюцинации, затемнение сознания
  • повышенное возбуждение, потеря равновесия, нарушение движения, ухудшение течения болезни Паркинсона, экстрапирамидальные симптомы, хореоатетоз, учащение судорожных приступов
  • повышение уровня показателей функции печени, нарушения печени, печёночная недостаточность
  • симптомы красной системной волчанки
Биполярные расстройства

Часто
  • повышенное возбуждение, сонливость, головокружение
  • артралгия
Очень часто
  • кожная сыпь
Редко
  • синдром Стивенс -Джонсона
Очень редко
  • головная боль
Прочие, дозозависимые: миалгия, боли в спине
Жағымсыз реакциялар әр ауру үшін бөлек ұсынылған; препараттың жағымсыз әсерлерін бағалау үшін екі топты да назарға алу керек.

Жағымсыз әсерлер олардың пайда болу жиілігіне қарай мынадай санаттарға топтастырылған: өте жиі (> 1/10), жиі (> 1/100, <1/10), жиі емес (> 1/1 000, < 1/100), сирек (> 1/10 000, < 1/1 000), өте сирек (< 1/10 000).

Эпилепсия

Өте жиі
  • терінің бөртуі
  • диплопия, көру өткірлігінің нашарлауы
Жиі
  • бас ауыру, бас айналу
  • ашушаңдық, қатты шаршау
  • нистагм, тремор, атаксия, ұйқышылдық, ұйқысыздық
  • жүрек айнуы, құсу
Сирек
  • Стивенс-Джонсон синдромы
  • озбырлық
  • атаксия
  • экстрапирамидалық белгілер мен Паркинсон ауруынсыз хореоатетоз пайда болады
  • конъюнктивит
Өте сирек
  • уытты эпидермалық некролиз (бөртпелердің пайда болу ықтималдығы, сірә, бастапқы жоғары дозалармен, дозаны арттырудың шектен тыс жылдам ырғақтарымен және вальпроатты бір мезгілде қабылдаумен тығыз байланысты; бөрту әртүрлі жүйелі белгілермен өтетін жоғары сезімталдық реакциясы белгілерінің бірі болуы мүмкін)
  • нейтропения, лейкопения, анемия, тромбоцитопения, панцитопения, апластикалық анемия, агранулоцитоз
  • жоғары сезімталдық синдромы (жоғары температура, лимфаденопатия, беттің ісінуі, бауыр мен қанның бұзылуы, диссеминацияланған тамырішілік коагуляция (ДТК) және көптеген мүшелердің жеткіліксіздігі)
  • психикалық бұзылыстар
  • бет бұлшықетінің тартуы, елестеулер, сананың күңгірттенуі
  • қатты қозу, тепе-теңдіктен айрылу, қозғалыстың бұзылуы, Паркинсон ауруы ағымының нашарлауы, экстрапирамидалық белгілер, хореоатетоз, құрысу ұстамаларының жиілеуі
  • бауыр қызметі көрсеткіштері деңгейінің жоғарылауы, бауырдың бұзылулары, бауыр жеткіліксіздігі
  • жүйелі қызыл жегі белгілері
Биполярлық бұзылыстар

Жиі
  • қатты қозу, ұйқышылдық, бас айналу
  • артралгия
Өте жиі
  • бас ауыру
Басқалары,дозаға тәуелділер: миалгия, арқаның ауыруы

Особые указания к применению

Данные, подтверждающие клинически значимое индуцирующее и ингибирующее воздействие Ламитора на окислительные ферменты в печени, отсутствуют. Способность препарата индуцировать собственный метаболизм невелика и, вероятно, не имеет клинического значения.

Не следует назначать Ламитор одновременно с другими, содержащими ламотриджин, препаратами.

Если Ламитор обеспечивает хороший контроль приступов эпилепсии, прием других противоэпилептических средств можно прекратить.

Объективным критерием эффективности лечения является способность снижать частоту пиков на ЭЭГ на 78-98%.

В первые 8 недель лечения возможно развитие кожных реакций. Кожные высыпания обычно бывают легкой степени тяжести и исчезают спонтанно. Возможно развитие тяжелых форм, требующих госпитализации и прекращения терапии ламотриджином (например, синдром Стивенса-Джонсона и токсический эпидермальный некролиз). Применение препарата в высоких начальных дозах и ускорение рекомендованных темпов увеличения дозы Ламитора, а также одновременный прием препаратов вальпроевой кислоты способствуют появлению кожной сыпи. Для снижения вероятности развития таких дерматологических реакций следует строго соблюдать указанные дозы и темпы их повышения.

Дети более предрасположены к развитию тяжелых форм кожных реакций (частота случаев, требующих госпитализации детей, составляет 1/300–1/100).

Ранние симптомы аллергической сыпи легко спутать с инфекционной сыпью, поэтому, если высокая температура и сыпь возникают в первые 8 недель лечения, следует предположить развитие лекарственной реакции.

Важно помнить, что ранние проявления реакций повышенной чувствительности (например, высокая температура, лимфаденопатия) могут возникать и без сыпи. При появлении сыпи (независимо от возраста пациента) следует немедленно провести тщательное обследование пациента и прекратить терапию Ламитором, если развитие дерматологических симптомов нельзя объяснить другой причиной.

Появление сыпи может сопровождаться различными системными проявлениями повышенной чувствительности (высокой температурой тела, лимфаденопатией, отеком лица, реакциями со стороны печени и системы кроветворения). Степень тяжести реакций повышенной чувствительности может быть различной, иногда возможно развитие диссеминированной внутрисосудистой коагулопатии и полиорганной функциональной недостаточности. Следует иметь в виду, что ранние признаки повышенной чувствительности (например, высокая температура тела, лимфаденопатия) не всегда сопровождаются кожной сыпью.

Нарушения функции печени, обычно, являются частью синдрома повышенной чувствительности, однако не всегда сопровождаются другими симптомами.

Длительное лечение Ламитором может изменить метаболизм фолиевой кислоты, т.к. Ламитор является слабым ингибитором редуктазы дигидрофолата. При этом длительное, 12-месячное лечение Ламитором существенно не влияет на уровень гемоглобина, средний объем эритроцитов, концентрацию фолиевой кислоты в плазме и эритроцитах, а после 5 лет лечения - на концентрацию фолиевой кислоты.

Несмотря на тот факт, что при приеме пероральных контрацептивов Ламитор не влияет на концентрацию этинилэстрадиола и левоноргестрела, нарушения менструального цикла во время терапии Ламитором у пациенток, принимающих пероральные контрацептивы, требует пристального внимания лечащего врача.

При лечении больных с почечной недостаточностью, находящихся на гемодиализе, следует иметь в виду, что в среднем во время 4-часового гемодиализа из организма выводится 20% ламотриджина.

Резкое прекращение лечения Ламитором провоцирует эпилептические приступы, вплоть до эпилептического статуса. Поэтому за исключением особых случаев (например, появление кожной сыпи), требующих немедленного прекращения терапии, отмена препарата проводиться постепенно с плавным, в течение 2 недель, снижением дозы.

Тяжелые судороги и эпилептический статус могут привести к развитию рабдомиолиза, полиорганной недостаточности органов, а также диссеминированной внутрисосудистой коагулопатии, иногда со смертельным исходом. Подобные случаи имели место и в связи с применением Ламитора.

Для биполярных расстройств характерна склонность к суициду, поэтому при назначении препарата пациентам со склонностью к самоубийству требуется тщательное наблюдение за больными.

Особенности влияния лекарственного средства на способность управлять транспортным средством или потенциально опасными механизмами
В период лечения Ламитором возможно появление головокружения и диплопии. Поэтому рекомендуется воздержаться от вождения автотранспорта и управления механизмами.
Ламитордың бауырдың тотықтырғыш ферменттеріне клиникалық мәнді индукциялаушы және тежеуші әсер етуін растайтын деректер жоқ. Препараттың өзіндік метаболизмін индукциялау қабілеті зор емес, ықтималды түрде, оның клиникалық мәні жоқ.

Ламиторды құрамында ламотриджин бар басқа препараттармен бір мезгілде тағайындауға болмайды.

Егер Ламитор эпилепсия ұстамаларының жақсы бақылануын қамтамасыз етсе, эпилепсияға қарсы басқа дәрілерді қабылдауды тоқтатуға болады.

Емдеу тиімділігінің нысаналы өлшемі ЭЭГ-дегі жоғары шектер жиілігін 78-98%-ға азайту қабілеті болып табылады.

Емдеудің алғашқы 8 аптасында тері реакцияларының дамуы мүмкін. Тері бөртпелері, әдетте, ауырлықтың жеңіл дәрежесінде болып, өздігінен жоғалып кетеді. Емханаға жатқызуды және ламотриджинмен емдеуді тоқтатуды талап ететін ауыр түрлерінің дамуы ықтимал (мысалы, Стивенс-Джонсон синдромы және уытты эпидермалық некролиз). Препаратты бастапқы жоғары дозаларда қолдану және Ламитор дозасын көбейтудің ұсынылған ырғақтарын жеделдету, сондай-ақ вальпрой қышқылы препараттарын бір мезгілде қабылдау тері бөртпесінің пайда болуына ықпал етеді. Мұндай дерматологиялық реакциялардың даму ықтималдығын азайту үшін көрсетілген дозаларды және оларды арттыру ырғағын қатаң қадағалау керек.

Балалар тері реакцияларының ауыр түрлерінің дамуына көбірек бейім (балаларды емханаға жатқызуды қажет ететін жағдайлар жиілігі 1/300–1/100 құрайды).

Аллергиялық бөртудің ерте белгілерін жұқпалы бөртумен шатастыру оңай, сондықтан егер жоғары температура мен бөрту емдеудің алғашқы 8 аптасында пайда болса, дәрілік реакцияның дамуы болжанады.

Жоғары сезімталдық реакциясының ерте көріністері (мысалы, жоғары температура, лимфаденопатия) бөртпесіз де пайда болуы мүмкін. Бөрту пайда болғанда (емделушінің жасына байланыссыз) емделушіні мұқият тексеруден өткізіп, егер дерматологиялық белгілердің дамуын басқа себеппен түсіндіруге болмаса, Ламитор емін тоқтату керек.

Бөртпенің пайда болуы жоғары сезімталдықтың әртүрлі жүйелі көріністерімен (жоғары дене температурасымен, лимфаденопатиямен, беттің ісінуімен, бауыр және қан түзілу жүйесі тарапынан болатын реакциялармен) қатар жүруі мүмкін. Жоғары сезімталдық реакцияларының ауырлық дәрежесі әртүрлі болады, кейде диссеминацияланған тамырішілік коагулопатия мен көп мүшелердің қызметтік жеткіліксіздігінің дамуы ықтимал. Жоғары сезімталдықтың ерте нышандары (мысалы, жоғары дене температурасы, лимфаденопатия) тері бөртпесімен үнемі қатар жүрмейтінін ескерген жөн.

Бауыр қызметінің бұзылулары, әдетте, жоғары сезімталдық синдромының бір бөлігі болып саналады, алайда басқа белгілермен қатар жүруі үнемі емес.

Ламитормен ұзақ емдеу фолий қышқылының метаболизмін өзгертуі мүмкін, өйткені Ламитор дигидрофолат редуктазасының әлсіз тежегіші болып табылады. Бұл орайда, Ламитормен 12 ай емдеу гемоглобин деңгейіне, эритроциттердің орташа көлеміне, плазмадағы және эритроциттердегі фолий қышқылының концентрациясына, ал 5 жыл емделгеннен кейін фолий қышқылының концентрациясына елеулі әсер етпейді.

Контрацептивтерді ішу арқылы қабылдағанда Ламитордың этинилэстрадиол мен левоноргестрел концентрациясына әсері жоқ екеніне қарамастан, Ламитормен емделу кезінде контрацептивтерді ішу арқылы қабылдайтын емделуші әйелдерде етеккір оралымының бұзылуы емдеуші дәрігердің жіті зейін аударуын талап етеді.

Бүйрек жеткіліксіздігі бар, гемодиализде жүрген науқастарды емдегенде, орташа алғанда, 4-сағаттық гемодиализ кезінде ағзадан 20% ламотриджин шығарылатынын ескеру керек.

Ламитормен емдеуді күрт тоқтату эпилепсиялық статусқа дейін апаратын эпилепсиялық ұстамаларға түрткі болады. Сондықтан емді дереу тоқтатуды талап ететін ерекше жағдайларды (мысалы, тері бөртпесінің пайда болуын) қоспағанда, препаратты тоқтату 2 апта ішінде дозаны баяу азайтумен біртіндеп жүргізіледі.

Ауыр құрысулар және эпилепсиялық статус кейде өліммен аяқталатын рабдомиолиздің, мүшелердің көпмүшелік жеткіліксіздігінің, сондай-ақ диссеминацияланған тамырішілік коагулопатияның дамуына әкелуі мүмкін. Осыған ұқсас жағдайлар Ламиторды қолданумен байланысты да орын алды.

Биполярлық бұзылыстарға өзіне-өзі қол жұмсауға бейімділік тән, сондықтан препаратты өзін-өзі өлтіруге бейім емделушілерге тағайындағанда науқастарды тиянақты қадағалау талап етіледі.

Дәрілік заттың көлік құралын және қауіптілігі зор механизмдерді басқару қабілетіне әсер ету ерекшеліктері
Ламитормен емделу кезеңінде бас айналуы және диплопия пайда болуы мүмкін. Сондықтан автокөлік жүргізуді және механизмдерді басқаруды қоя тұру ұсынылады.

Дозировка и способ применения

Взрослые и дети старше 12 лет

Таблица 1. Рекомендации по применению Ламитора (мг/день)

Дозировка при сочетанной терапии: Начальная доза Ламитора для пациентов, не принимающих вальпроат натрия, но принимающих другие ПЭПИФ, составляет 50 мг раз в сутки в течение первых двух недель и 100 мг в сутки на два приема в течение следующих двух недель. Затем дозу следует увеличить для достижения оптимальной терапевтической дозы, равной 200-400 мг в сутки на два приема.

Детям от 2 до 12 лет: начальная доза Ламитора с препаратами вальпроевой кислоты в сочетании с другими противоэпилептическими препаратами или без них составляет 0,15мг/кг массы тела 1 раз в сутки в течение первых 2 недель. В дальнейшем – 0,3 мг/кг 1 раз в сутки в течение следующих 2 недель. Затем доза должна быть увеличена максимально на 0,3мг/кг каждые 1-2 недели, пока не будет достигнут оптимальный терапевтический эффект. Стандартная поддерживающая доза при этом составляет 1-5 мг/кг в сутки и принимается в 1-2 приема. Максимальная суточная доза – 200 мг.

В составе комбинированной терапии при совместном применении Ламитора и других противоэпилептических препаратов, индуцирующих печеночные ферменты (фенитоин, карбамазепин, фенобарбитал и примидон), начальная доза составляет 0,6 мг/кг в стуки в 2 приема в течение первых 2 недель, в дальнейшем – 1,2 мг/кг в сутки в 2 приема в течение следующих 2 недель. Затем дозу следует повышать на 1,2 мг/кг каждые 1-2 недели, пока не будет достигнут оптимальный терапевтический эффект. Стандартная поддерживающая доза составляет 5-15 мг/кг в сутки в 2 приема. Максимальная суточная доза – 400 мг.

В случае лечения противоэпилептическим средством, о фармакокинетическом взаимодействии которого с Ламитором не известно, дозу Ламитора следует повышать меньшими дозами по схеме, описанной для принимающих вальпроат натрия.

Таблица 2. Схема повышения дозы при комбинированной терапии детей 2-12 лет.

*- фенитоин, карбамазепин, фенобарбитал, примидон.

** - Если суточная доза составляет 1-2 мг, тогда в первые две недели назначают по 2 мг каждый второй день. Ламитор не назначают, если его доза не достигает 1 мг. Повышение дозы проводят целыми таблетками Детям 2-6 лет, следует назначать максимально допустимые поддерживающие дозы.

Общие рекомендации при эпилепсии
При отмене сопутствующих Ламитору препаратов должна быть сохранена прежняя поддерживающая доза.

Биполярные расстройства
В случае кратковременного лечения дозу Ламитора следует повышать постепенно, в течение 6 недель, пока не будет достигнута стабилизирующая поддерживающая доза (см. табл. 3), вслед за этим при соответствующей клинической картине заболевания можно прекратить приём психотропного и/или другого противоэпилептического препарата (см. табл. 4).

Для профилактики эпизодов мании может потребоваться адъювантная терапия, т.к. эффективность Ламитора в случае мании и маниакальных состояний неоднозначна.

Таблица 3. Схема подбора поддерживающей, стабилизирующей, суточной дозы при лечении взрослых с биполярными нарушениями (старше 18 лет).

300 мг на шестой неделе, при необходимости суточную дозу на седьмой неделе можно увеличить до 400 мг (за 2 приёма).

А). Дозировка при назначении в комбинации с энзим-ингибиторами, например вальпроатом натрия
Для больных, принимающих энзим-ингибитор, например вальпроат натрия, начальная доза ламотриджина в течение двух недель составляет 25 мг каждый второй день; в течение последующих двух недель - 25 мг один раз в день. На пятой неделе суточную дозу следует увеличить за один раз до 50 мг, распределив на 1-2 приёма. Обычно, для достижения оптимального терапевтического эффекта требуется доза 100 мг/день (за 1-2 приёма). Максимальная суточная доза не должна превышать 200 мг.

Б). Дозировка при назначении в комбинации с энзим-индукторами, например карбамазепином и фенобарбиталом, но без вальпроата натрия
Для больных, принимающих антиэпилептик-энзим-индуктор (карбамазепин, фенобарбитал), но не принимающих вальпроат натрия, начальная суточная доза ламотриджина в течение двух недель составляет 50 мг один раз в день; затем, в течение последующих двух недель - по 100 мг/день на два приёма в день. На 5 неделе суточную дозу следует увеличить до 200 мг (за два приёма). На 6 неделе суточная доза может достигать 300 мг, хотя для достижения оптимального эффекта требуется средняя доза, равная 400 мг, распределённых на 2 приёма; её можно начать с 7 недели.

В). Дозировка при монотерапии, а также при назначении в комбинации с препаратами, о фармакологическом взаимодействии которых с Ламитором либо неизвестно, либо таковое возможно, например, с литием, бупропионом.
В случае лечения противоэпилептическим средством, о фармакокинетическом взаимодействии которого с Ламитором неизвестно, либо таковое возможно, а также в случае монотерапии Ламитором начальная суточная доза в первые 2 недели составляет 25 мг один раз в сутки; в течение последующих двух недель - 50 мг за два приёма. На 5 неделе дозу повышают до 100 мг. Обычно оптимальная суточная доза составляет 200 мг за 1-2 приёма. В клинических исследованиях использовали дозы 100-400 мг/сутки.

После достижения эффективной поддерживающей, стабилизирующей дозы психотропные средства можно отменить по следующей схеме.

Таблица 4. Поддерживающие стабилизирующие, суточные дозы после отмены одновременно применяемых психотропных или противоэпилептических средств для лечения биполярных расстройств.

А). После отмены энзим-ингибитора (напр. вальпроата), назначенного в комбинации, начальную стабилизирующую дозу Ламитор следует увеличить вдвое.

Б). После отмены энзим-индуктора (напр. карбамазепина), назначенного в комбинации, дозу Ламитора следует постепенно, в течение 3 недель снизить.

В). После отмены психотропных средств и антиэпилептиков (напр. лития, бупропиона), фармакокинетическое взаимодействие которых с Ламитором неустановленно, следует продолжить назначение дозы, подобранной в ходе наращивания её.

Корректировка суточной дозы Ламитора после введения дополнительных лекарственных препаратов для лечения биполярных нарушений:
Несмотря на отсутствие клинического опыта по титрованию доз Ламитора после введения дополнительных лекарственных препаратов, рекомендуется назначать ниже указанные дозы, установленные на основании результатов изучения лекарственных взаимодействий (см. таблицу № 5).

Таблица 5. Корректировка дозы Ламитора при биполярных расстройствах после введения дополнительных лекарственных препаратов.

Отмена Ламитора при лечении биполярных расстройств
После резкой отмены Ламитора в клинических испытаниях не наблюдали ни учащения, ни усиления тяжести, ни изменения характера побочных явлений. Прекращение лечения Ламитора не требует постепенного снижения дозы.

Детский возраст (< 18 лет): Эффективность и безопасность препарата в данной возрастной группе не изучена, поэтому рекомендаций по дозировке не существует.

Общие рекомендации по дозировке: принимать внутрь, не разжёвывая и запивая небольшим количеством воды.

В случае, когда рассчитанная доза включает в себя неполную таблетку (только страдающим эпилепсией детям или больным с недостаточностью печени), следует назначать дозу, равную целому числу таблеток.

Пожилой возраст (> 65 лет): корректировка дозы с учётом возраста не требуется, т.к. фармакокинетика препарата существенно не отличается от таковой, наблюдаемой у молодых больных.

Печёночная недостаточность: При средней степени тяжести печёночной недостаточности (стадия В по Чайлд-Паг) начальная и поддерживающая дозы, а так же наращивание дозы должны быть на 50% ниже обычного; в стадии С (по Чайлд-Паг), т.е. в тяжёлой степени тяжести – на 75% ниже. Наращивание дозы и поддерживающие дозы зависят от клинической реакции больного.

Заболевания почек: назначается с осторожностью при почечной недостаточности. В конечной стадии почечной недостаточности начальная доза Ламитора зависит от режима дозирования антиэпилептического препарата больного; при существенном снижении почечной функции меньшая поддерживающая доза может оказаться достаточной
Ересектер мен 12 жастан асқан балаларға

1 кесте: Ламиторды қолдану жөніндегі нұсқаулар (мг/күн).

Қосылымды емдеу кезінде дозалануы: Натрий вальпроатын қабылдамайтын, бірақ басқа ЭҚФИП қабылдайтын емделушілер үшін Ламитордың бастапқы дозасы алғашқы екі апта ішінде тәулігіне бір рет 50 мг және келесі екі апта кезінде тәулігіне екі рет қабылданатын 100 мг құрайды. Сосын дозаны тәулігіне екі қабылдау үшін 200-400 мг-ге тең болатын ұтымды емдік дозаға жеткенше көбейту керек.

2-12 жас аралығындағы балаларға: эпилепсияға қарсы басқа препараттармен қосылған вальпрой қышқылы препараттарымен бірге немесе онсыз Ламитордың бастапқы дозасы алғашқы 2 апта ішінде тәулігіне 1 рет дене салмағына қарай 0,15 мг/кг құрайды. Әріқарай – келесі 2 апта кезінде тәулігіне 1 рет 0,3 мг/кг. Сосын доза, ұтымды емдік әсерге жеткізілгенше, әр 1-2 аптада 0,3 мг/кг-ге барынша арттырылуға тиіс. Бұл орайда стандартты демеуші доза тәулігіне 1-5 мг/кг құрап, ол 1-2 қабылданады. Ең жоғары тәуліктік дозасы - 200 мг.

Біріктірілген ем құрамында Ламитор мен бауыр ферменттерін индукциялайтын эпилепсияға қарсы басқа препараттарды (фенитоин, карбамазепин, фенобарбитал және примидон) қосып қолданған кезде бастапқы доза алғашқы 2 аптада тәулігіне 2 қабылданатын 0,6 мг/кг құрайды, әріқарай - келесі 2 апта ішінде тәулігіне 2 қабылданатын 1,2 мг/кг. Сосын дозаны, ұтымды емдік әсерге жеткізілгенше, әр 1-2 апта сайын 1,2 мг/кг-ге көбейту керек. Стандартты демеуші доза тәулігіне 2 қабылданатын 5-15 мг/кг құрайды. Ең жоғары тәуліктік доза - 400 мг.

Ламитормен фармакокинетикалық өзара әрекеттесуі белгісіз эпилепсияға қарсы дәрімен емдеген жағдайда Ламитор дозасын натрий вальпроатын қабылдайтындар үшін сипатталған сызба бойынша аз дозалармен арттыру керек.

2 кесте. 2-12 жастағы балаларды біріктіріп емдегенде дозаны арттыру сызбасы.

*- фенитоин, карбамазепин, фенобарбитал, примидон.

** - Егер тәуліктік доза 1-2 мг құраса, онда алғашқы екі аптада әр екінші күні 2 мг-ден тағайындайды. Ламитор, егер оның дозасы 1 мг-ге жетпесе, тағайындалмайды. Дозаны көбейту тұтас таблеткалармен жүргізіледі. 2-6 жастағы балаларға рұқсат етілетін ең жоғары демеуші дозаларды тағайындаған дұрыс.

Эпилепсия кезіндегі жалпы нұсқаулар
Ламитормен қатарлас препараттарды тоқтатқанда бұрынғы демеуші доза сақталуға тиіс.

Биполярлық бұзылыстар
Қысқа мерзімді емдеген жағдайда Ламитор дозасын, тұрақтандырушы демеуші дозаға жеткенше, 6 апта ішінде біртіндеп арттыру керек (3 кестені қараңыз), осының артынша аурудың клиникалық картинасы сәйкес болса, психотроптық және/немесе эпилепсияға қарсы басқа препаратты қабылдауды тоқтатуға болады (4 кестені қараңыз).

Мания көріністерінің алдын алу үшін адъювантты ем қажет болуы мүмкін, өйткені мания және маниакальді жай-күйлер жағдайында Ламитордың тиімділігі біркелкі емес.

3 кесте. Биполярлық бұзылулары бар ересектерді (18 жастан асқандар) емдегенде демеуші, тұрақтандырушы тәуліктік дозаны іріктеу сызбасы.

Алтынша аптада 300 мг, қажет болса, тәуліктік дозаны жетінші аптада 400 мг-ге дейін көбейтуге болады (2 қабылдауға).

А). Энзим-тежегіштермен, мысалы натрий вальпроатымен біріктіріп тағайындаған кезде дозалануы
Энзим-тежегіш, мысалы натрий вальпроатын қабылдайтын науқастар үшін ламотриджиннің бастапқы дозасы екі апта ішінде әр екінші күні 25 мг құрайды; одан кейінгі екі апта кезінде – күніне бір рет 25 мг. Бесінші аптада тәуліктік дозаны бір рет 50 мг-ге дейін көбейтіп, 1-2 қабылдауға бөлуге болады. Әдетте, емдік ұтымды әсерге жету үшін күніне 100 мг доза қажет (1-2 қабылдау үшін). Ең жоғары тәуліктік доза 200 мг-ден аспауға тиіс.

Б). Энзим-индукторлармен, мысалы, например карбамазепинмен және фенобарбиталмен біріктіріп, бірақ натрий вальпроатынсыз тағайындаған кезде дозалануы
Антиэпилептик-энзим-индуктор (карбамазепин, фенобарбитал) қабылдайтын, бірақ натрий вальпроатын қабылдамайтын науқастар үшін ламотриджиннің бастапқы тәуліктік дозасы екі апта ішінде күніне бір рет 50 мг құрайды; сосын, одан кейінгі екі апта кезінде – күніне екі қабылданатын күндік 100 мг. 5 аптада тәуліктік дозаны 200 мг-ге дейін көбейту керек (екі қабылдауға). 6 аптада емдік ұтымды әсерге жету үшін 2 қабылдауға бөлінген 400 мг-ге тең орташа доза қажет болса да, тәуліктік доза 300 мг-ге жетуі мүмкін; оны 7 аптадан бастауға болады.

В). Монотерапияда, сондай-ақ Ламитормен фармакологиялық өзара әрекеттесуі әлде белгісіз, әлде, мысалы литиймен, бупропионмен әрекеттесуі мүмкін препараттармен біріктіріп тағайындағанда дозалануы.
Ламитормен фармакокинетикалық өзара әрекеттесуі белгісіз, немесе бұл әрекеттесу болуы мүмкін эпилепсияға қарсы дәрімен емдеген жағдайда, сондай-ақ Ламитор монотерапиясы жағдайында бастапқы тәуліктік доза алғашқы 2 аптада тәулігіне бір рет 25 құрайды; одан кейінгі екі апта кезінде – екі қабылдау үшін 50 мг. 5 аптада дозаны 100 мг-ге дейін көбейтеді. Әдетте ұтымды тәуліктік доза 1-2 қабылдауға арналған 200 мг құрайды. Клиникалық зерттеулерде тәулігіне 100-400 мг дозалар пайдаланылды.

Тиімді демеуші, тұрақтандырушы дозаға жеткеннен кейін психотроптық дәрілерді келесі сызба бойынша тоқтатуға болады.

4 кесте. Биполярлық бұзылыстарды емдеу үшін бір мезгілде қолданылатын психотроптық немесе эпилепсияға қарсы дәрілерді тоқтатқаннан кейінгі демеуші, тұрақтандырушы тәуліктік дозалар.

А). Біріктіріліп тағайындалған энзим-тежегішті (мысалы, вальпроатты) тоқтатқаннан кейін Ламитордың бастапқы тұрақтандырушы дозасын екі есе көбейту керек.

Б). Біріктіріліп тағайындалған энзим-индукторды (мысалы, карбамазепинді) тоқтатқаннан кейін Ламитордың дозасын 3 апта ішінде біртіндеп азайту керек.

В). Ламитормен фармакокинетикалық өзара әрекеттесуі анықталмаған психотроптық дәрілер мен антиэпилептиктерді (мысалы, литийді, бупропионды) тоқтатқаннан кейін дозаны, оны жоғарылату барысында іріктеп, тағайындауды жалғастырған жөн.

Биполярлық бұзылуларды емдеуге арналған қосымша дәрілік препараттарды енгізгеннен кейін Ламитордың тәуліктік дозасын ретке келтіру:
Қосымша дәрілік препараттарды енгізгеннен кейін Ламитор дозасын титрлеудің клиникалық тәжірибесінің болмауына қарамастан, дәрілік өзара әрекеттесулерді зерттеулер нәтижелерінің негізінде белгіленген төменде көрсетілген дозаларды тағайындау ұсынылады (5 кестені қараңыз).

5 кесте. Биполярлық бұзылыстар кезінде қосымша дәрілік препараттарды енгізгеннен кейін Ламитор дозасын ретке келтіру.

Ламиторды биполярлық бұзылыстар кезінде тоқтату
Ламиторды күрт тоқтатқаннан кейін клиникалық сынақтарда жағымсыз құбылыстардың жиілеуі де, ауырлығының күшеюі де, сипатының өзгеруі де байқалған жоқ. Ламитормен емдеуді тоқтату дозаны біртіндеп азайтуды қажет етпейді.

Балалар жасы (< 18 жас): Препараттың аталған жас тобындағы тиімділігі мен қауіпсіздігі зерттелмеген, сондықтан оны дозалау жөнінде нұсқаулар жоқ.

Дозалануы жөніндегі жалпы нұсқаулар: шайнамастан, аздаған су мөлшерімен іше отырып, ішке қабылданады.

Есептелген доза толық емес таблетканы қамтыған жағдайда (тек эпилепсиядан зардап шегетін балаларға немесе бауыр жеткіліксіздігі бар науқастарға ғана), таблеткалардың тұтас санымен тең дозаны тағайындау керек.

Егде жастағылар (> 65 жас): дозаны жас ерекшелігін ескере реттеу талап етіледі, өйткені препарат фармакокинетикасы жас науқастарда байқалған осындай сипаттан түбегейлі ерекшеленбейді.

Бауыр жеткіліксіздігі: Бауыр жеткіліксіздігінің орташа ауырлық дәрежесінде (Чайлд-Паг бойынша В сатысы) бастапқы және демеуші дозалар, сондай-ақ дозаны жоғарылату әдеттегіден 50%-ға төмен болуға тиіс; С сатысында (Чайлд-Паг бойынша), яғни ауырлықтың ауыр дәрежесінде – 75%-ға төмен. Дозаны жоғарылату және демеуші дозалар науқастың клиникалық реакциясына байланысты.

Бүйрек аурулары: бүйрек жеткіліксіздігінде абайлап тағайындалады. Бүйрек жеткіліксіздігінің соңғы сатысында Ламитордың бастапқы дозасы науқастың эпилепсияға қарсы препаратты дозалау тәртібіне байланысты; бүйрек қызметі елеулі төмендегенде аз демеуші доза жеткіліксіз болуы мүмкін.

Взаимодействие с лекарствами

Противоэпилептические препараты, которые индуцируют ферменты печени, метаболизирующие лекарственные препараты (такие как фенитоин, карбамазепин, фенобарбитон и примидон), усиливают метаболизм Ламитора, что может потребовать увеличения его дозы.

Вальпроат натрия, конкурирующий с Ламитором в отношении метаболизирующих ферментов печени, угнетает его метаболизм. Нет данных о том, что Ламитор способен индуцировать или ингибировать окислительные ферменты печени, метаболизирующие лекарственные препараты. Ламитор может индуцировать свой собственный метаболизм, но данный эффект очень незначителен и вряд ли может приводить к серьезным клиническим последствиям.

Нет доказательств того, что ламотриджин способен вызывать клинически значимую индукцию или ингибирование ферментов печени, участвующих в метаболизме лекарственных препаратов.
Хотя наблюдалось увеличение концентраций в плазме крови других противосудорожных средств, однако в ходе контролируемых исследований не удалось получить доказательств того, что ламотриджин влияет на плазменные концентрации одновременно применяемых с ним противосудорожных препаратов.

Ламотриджин не влияет на концентрации в плазме крови этинилэстрадиола и левоноргестрела при одновременном приеме гормональных контрацептивов.
Бауыр ферменттерін индукциялайтын эпилепсияға қарсы препараттар, метаболизденетін дәрілік препараттар (фенитоин, карбамазепин, фенобарбитон және примидон сияқты) Ламитордың метаболизмін күшейтеді, бұл оның дозасын көбейтуді қажет етуі мүмкін.

Бауыр ферменттерінің метаболизденуі тұрғысынан Ламитормен бәсекелесетін натрий вальпроаты оның метаболизмін бәсендетеді. Бауырдың тотықтандырғыш ферменттерін, метаболизденетін дәрілік препараттарды Ламитордың индукциялауға немесе тежеуге қабілетті екені жөнінде деректер жоқ. Ламитор өзінің төл метаболизмін индукциялай алады, бірақ бұл әсер өте болымсыз екені сол, оның күрделі клиникалық зардаптарға әкелуі неғайбыл.

Ламотриджиннің дәрілік препараттар метаболизміне қатысушы бауыр ферменттерінің клиникалық мәнді индукциялануын немесе тежелуін туғызуға қабілетті екеніне дәлелдер жоқ.

Құрысуға қарсы басқа дәрілердің қан плазмасындағы концентрациясының жоғарылауы байқалса да, дегенмен бақыланатын зерттеулер барысында ламотриджиннің онымен бір мезгілде қолданылатын құрысуға қарсы препараттардың плазмалық концентрацияларына әсерін дәлелдеулер болған жоқ.

Ламотриджин гормональді контрацептивтермен бір мезгілде қолданғанда этинилэстрадиол мен левоноргестрелдің қан плазмасындағы концентрациясына әсер етпейді.

Передозировка ламитором в таблетках

Симптомы: нистагм, атаксия, головокружение, сонливость, головная боль, тошнота, кома.

Лечение: симптоматическое.
Белгілері: нистагм, атаксия, бас айналу, ұйқышылдық, бас ауыру, жүрек айну, кома.

Емі: белгісіне қарай.

Фармакологические свойства

Фармакокинетика

Ламотриджин быстро и полностью всасывается из кишечника без значительной первичной метаболизации. Пик концентрации ламотриджина в плазме крови наблюдается через 2,5±1,5 часов после перорального применения. Время достижения максимальной концентрации несколько удлиняется в случае приема препарата после еды, но степень всасывания остается неизменной. Существуют значительные индивидуальные различия в уровнях максимальной концентрации препарата, но индивидуальные концентрации различаются незначительно. Связь с белками плазмы крови составляет 55%.

Средние значения клиренса составляют 39±14 мл/мин. Ламотриджин выводится из организма в виде первичного метаболита путем элиминации с мочой в виде глюкуронидов. Только около 2% метаболитов выводится с фекалиями.

Период полувыведения ламотриджина составляет 24-35 часов. Период полувыведения ламотриджина в значительной степени зависит от сопутствующей медикаментозной терапии. Он уменьшается до 14 часов при комбинированном назначении ламотриджина с препаратами, индуцирующими активность ферментов, такими как карбамазепин и фенитоин, и увеличиваются до 70 часов в случае сочетанного применения с вальпроатом натрия.

Пациенты пожилого возраста
Имеющиеся данные указывают на отсутствие значимых различий в клиренсе ламотриджина у больных пожилого возраста, в сравнении с молодыми пациентами.

При нарушении функции почек
Средние значения клиренса ламотриджина для пациентов с хронической почечной недостаточностью и пациентов, находящихся на гемодиализе составляют 0,42 мл/мин/кг (хроническая почечная недостаточность), 0,33 мл/мин/кг (между сеансами гемодиализа) и 1,57 мл/мин/кг (после гемодиализа). Средний период полувыведения составляет соответственно 42,9 часа, 57,4 часов и 13 часов. В течении 4-часового сеанса гемодиализа из организма выводится около 20% ламотриджина. При нарушении функции почек начальная доза ламотриджина вычисляется в соответствии со стандартной схемой назначения противоэпилептического препарата. При терминальной стадии почечной недостаточности при применении однократной дозы концентрация ламотриджина в плазме крови существенно не менялась, при этом возможно накопление метаболита – ламотриджина глюкуронида.

Печёночная недостаточность
Средние показатели клиренса ламотриджина у пациентов с нарушением функции печени легкой, средней и тяжелой степени (стадии А, В и С по Чайлд-Пью) составляют 0.31, 0.24 и 0.10 мл/мин/кг соответственно. Начальная и возрастающая дозы должны корректироваться в зависимости от клинического эффекта.
Ламотриджин алғашқы елеулі метаболизденусіз ішектен жылдам және және толық сіңеді. Қан плазмасындағы ламотриджин концентрациясының жоғарғы шегі ішу арқылы қолданудан кейін 2,5±1,5 сағаттан соң байқалады. Ең жоғары концентрациясына жету уақыты препаратты тамақтан соң қабылдаған жағдайда біршама ұзарады, бірақ сіңу дәрежесі өзгеріссіз қалады. Препараттың ең жоғары концентрациясы деңгейлерінде едәуір жекеше айырмашылықтар бар, бірақ жеке концентрацияларының айырмалары болымсыз. Қан плазмасы ақуыздарымен байланысы 55% құрайды.

Клиренстің орташа мәндері минутына 39±14 мл құрайды. Ламотриджин глюкуронидтер түрінде несеппен бөліну жолымен ағзадан алғашқы метаболит түрінде шығарылады. Метаболиттердің 2%-ға жуығы ғана нәжіспен шығарылады.

Ламотриджиннің жартылай шығарылу кезеңі 24-35 сағат құрайды. Ламотриджиннің жартылай шығарылу кезеңі едәуір дәрежеде дәрі-дәрмекпен қатарлас емдеуге байланысты болады. Ол ламотриджинді ферменттер белсенділігін индукциялайтын карбамазепин мен фенитоин сияқты препараттармен біріктіріп тағайындағанда 14 сағатқа дейін азаяды, ал натрий вальпроатымен қосып қолданғанда 70 сағатқа дейін ұзарады.

Егде жастағы емделушілер
Қолда бар деректер егде науқастардағы ламотриджин клиренсінде, жас емделушілермен салыстырғанда, елеулі айырмашылықтар жоқ екенін көрсетеді.

Бүйрек қызметінің бұзылуында
Созылмалы бүйрек жеткіліксіздігі бар, гемодиализде жүрген емделушілер үшін ламотриджин клиренсінің орташа мәндері 0,42 мл/мин/кг (созылмалы бүйрек жеткіліксіздігі), 0,33 мл/мин/кг (гемодиализ сеанстары арасында) және 1,57 мл/мин/кг (гемодиализден кейін) құрайды. Жартылай шығарылуының орташа кезеңі, тиісінше, 42,9 сағат, 57,4 сағат және 13 сағат құрайды. Гемодиализдің 4-сағаттық сеансы кезінде ағзадан 20%-ға жуық ламотриджин шығарылады. Бүйрек қызметінің бұзылуында ламотриджиннің бастапқы дозасы эпилепсияға қарсы препаратты тағайындаудың стандартты сызбасына сәйкес есептеледі. Бүйрек жеткіліксіздігінің терминалдық сатысында бір дүркін дозаны қолданғанда қан плазмасындағы ламотриджин концентрациясы елеулі өзгерген жоқ, осы орайда ламотриджин глюкурониді метаболитінің жиналуы мүмкін.

Бауыр жеткіліксіздігі
Бауыр қызметінің жеңіл, орташа және ауыр дәрежелі (Чайлд-Пью бойынша А, В және С сатылары) бұзылулары бар емделушілерде ламотриджин клиренсінің орташа көрсеткіштері, тиісінше, 0.31, 0.24 және 0.10 мл/мин/кг құрайды. Бастапқы және көбейтілетін дозалар клиникалық тиімділігіне қарай ретке келтірілуге тиіс.

Фармакодинамика

Ламитор является блокатором вольтаж-зависимых натриевых каналов. Механизм противоэпилептического действия Ламитора связан с вольтаж-зависимой блокадой импульсных разрядов в нейронах и ингибированием избыточного высвобождения глутамата (аминокислоты, играющей ключевую роль в генерировании эпилептических припадков), а также ингибированием глутамат-индуцированных эффекторных импульсов.
Ламитор вольтаж-тәуелді натрий өзектерінің бөгегіші болып табылады. Ламитордың эпилепсияға қарсы әсерінің механизмі нейрондардағы вольтаж-тәуелді импульстік разрядтарды вольтаж-тәуелді бөгеумен және глутаматтың (эпилепсия ұстамаларының жайылуында шешуші рөл атқаратын амин қышқылы) артық мөлшерде босап шығуын тежеумен, сондай-ақ глутаматпен индукцияланған тиімді әсерлі импульстердің тежелуімен байланысты.

Упаковка и форма выпуска

По 10 таблеток помещают в контурную ячейковую упаковку из пленки поливинилхлоридной и фольги алюминиевой печатной лакированной. По 5 контурных ячейковых упаковок вместе с инструкцией по применению на государственном и русском языках помещают в пачку из картона коробочного.
10 таблеткадан поливинилхлоридті үлбірден және баспалы лакталған алюминий фольгадан жасалған пішінді ұяшықты қаптамаға салады. 5 пішінді ұяшықты қаптамадан қолданылуы жөніндегі мемлекеттік және орыс тілдеріндегі нұсқаулықпен бірге картон қораптан жасалған пәшкеге салады.